Eenzaamheid

Nieuwe stad, nieuwe kamer, met mijn naam bij de bel

Met plakband opgeplakt, ik dacht: dat went wel snel

Twaalf huisgenoten, we delen keuken, douche en gang

Ik ken hun afwas beter dan hun naam, al maanden lang

Collegezaal vol, vierhonderd mensen om me heen

Iedereen heeft al een groepje, ik eet mijn boterham alleen

Op mijn story lijkt het feest, iedereen denkt dat het lekker gaat

Vrijdagavond check ik de bel, maar er is niemand die daar staat

Het is maar een bel, het is maar een bel

Maar ik hoor hem nooit gaan, en ik luister toch wel

Het is maar een bel, en de gang is zo stil

Ik zet een serie aan, voor het geluid. Niet omdat ik kijken wil

Wat wel helpt: zelf aanbellen, ook al voelt het raar

Kook een pan te veel en vraag: "Eet je mee? Het is klaar"

Vrijwilligerswerk, een sportclub of een koor, gewoon gaan

Naast elkaar iets doen, dan komt het praten vanzelf wel aan

Blijft het zwaar, al weken lang? Je huisarts weet de weg

Of de studentenpsycholoog: die hoort dit vaker dan je denkt, echt

Je bent niet de enige, niet de enige met een bel

Niet de enige, niet de enige met een bel