Paniek

Ik zit in de intercity, oortjes in, het is half negen

Dan bonkt mijn hart ineens, alsof het vecht ergens tegen

Mijn handen tintelen, mijn keel wordt dicht, ik krijg geen lucht

Mijn hoofd schreeuwt eruit, maar de deuren zitten dicht, geen vlucht

Ik denk: dit is mijn hart, dit is het, ik ga dood

En de man naast me eet rustig verder aan zijn krentenbrood

Mijn lijf trekt aan de noodrem, keihard, met twee handen

Maar de trein rijdt gewoon door, er is nergens brand, en

Het is maar een noodrem, het is maar een noodrem

Hij piept en hij gilt, maar hij liegt, en ik ken 'm

Het is maar een noodrem, hij piekt, en dan gaat het over

Het voelt als voor altijd, maar het zakt, steeds weer, geloof me

Wat wel helpt: adem in op vier, en langer weer eruit

Noem wat je ziet: een stoel, een jas, de conducteur, de ruit

En vecht er niet tegen, zeg: "Ik ken jou, je mag mee

Tot het volgende station, en daar stap je uit, oké?"

Komt hij vaker, in de trein, in de collegezaal, in bed?

Ga naar je huisarts, er is hulp voor, dus zeg het, echt

Je bent niet de enige, niet de enige met een noodrem

Niet de enige, niet de enige met een noodrem