Uit huis gaan

Eigen sleutel, eigen deur, eindelijk mijn eigen plek

Ontbijt om drie uur 's middags, en niemand die er iets van zegt

Pizza op de bank, de muziek zo hard als ik wil

Maar dan zondagavond, en dan is het ineens best wel stil

Mijn eerste was: één rode sok, nu is alles roze, top

Dus ik bel naar huis: "Hoe werkt dat ding?" En ik hang niet meer op

Ik vraag naar zestig graden, maar ik bel eigenlijk voor thuis

En als ik ophang, hoor ik alleen de trommel in mijn huis

Het is maar een wasmachine, het is maar een wasmachine

Maar hij draait rondjes, net als ik, en dat wil ik niet zien

Het is maar een wasmachine, en ik wilde dit zelf

Dus heimwee? Hoort er niet bij. Zeg ik tegen mezelf

Wat wel helpt: zeg het, dat je thuis soms mist, oké

Vrijheid en heimwee in één trommel, die draaien samen mee

Ga zondag eten bij je ouders, of bij een vriend, gewoon

Hang een foto op, zet een plant neer, tot je hier echt woont

Zit je weken op je kamer, en wordt het alleen maar zwaar?

Praat met wie je vertrouwt, of ga naar je huisarts, echt waar

Je bent niet de enige, niet de enige met een wasmachine

Niet de enige, niet de enige met een wasmachine